De zeer voortvarende en gemotiveerde bezoekcommissie heeft weer een leidsman bezocht van onze vereniging. De bijwoning vond plaats bij een wedstrijd die als enige klassieker in Nederland kan worden getypeerd. We bedoelen natuurlijk niet Feijenoord tegen Ajax, want dat is alleen maar een wedstrijd wat voor thuisspelende vereniging de meeste agenten op de been kan brengen. Ook niet de derby van Kloetinge tegen Goes, dat gaat immers alleen maar over het feit wat voor technische commissie het meeste geld tot haar beschikking heeft om spelers aan te trekken. Dan hebben we nog match van RCS tegen de VC Vlissingen, maar ook daar spelen steeds meer spelers in die al meerdere verenigingen in hun loopbaan hebben gehad als voetballer c.q. geen binding hebben met hun hedendaagse vereniging. Lange tijd was er nog sprake van Breskens tegen Groede dat stond genoteerd als juweeltje, maar ja, de splitsing van het voetballen op zaterdag en zondag heeft ook deze wedstrijd ter ziele doen gaan. Dus ja, dan blijft over de wedstrijdkamp tussen mijn geboorteplaats (Breskens) en Sluis, een onvervalste kraker in de KNVB. Dus ja, daar zet je dan natuurlijk als aansteller van de arbiters ook een topper op. En tsja, dan kom je toch snel uit bij een lid van de COVS, afdeling Walcheren. En nog verder alles uitkristalliserend was er voor deze krachtmeting maar één arbiter geschikt, namelijk onze eigen Stepan. Als scheidsrechter droom je vanzelfsprekend van een dergelijke aanstelling. Gelukkig was de bezoekcommissie deze zaterdag versterk met Bart, dus dat krikte het niveau van het comité gelijk omhoog en gezelligheid door Barts aanwezigheid was voorhanden. Ook Rick was belangstellend, maar hij moest de reis ondernemen naar PEC Zwolle tegen Telstar. Trouwens wel even de wel zeer gemeende opmerking t.o.v. Rick. De hoogste complimenten aan Rick – dat wanneer je arbitreert in de KKD – belangstelling blijft tonen in ook andere leden van onze verenigingen c.q. de trainingen blijft bijwonen op de woensdagen. Klasse ! Nadat we een kaartje hadden gekocht in Vlissingen gingen we varend richting het beloofde land. Eénmaal aangekomen aldaar, gingen we eerst de heilige grond kussen, vooraleer we richting reden naar het sportpark “Baersande”. Helaas was er geen tijd om mijn geboortehuis te bezichtigen, alwaar tegenwoordig een tegel in is gemetseld, met de vermelding dat daar een groot wereldburger is geboren op 4 februari 1955. De fietsen werden op slot gezet, eigenlijk niet nodig in een gebied waar men van iemands spullen afblijft. Bart ging wel heel er ver in het beschermen van zijn vehikel, met een tweetal sloten werd dat vervoermiddel vastgezet. Moest van de verzekering was zijn vermelding. De waarheid was waarschijnlijk dat in zijn polis stond vermeld als woonplaats Serooskerke, dus ja, dan weet je het wel, een risicofactor uiteraard. Het sportveld werd betreden, wat een vrolijke ontvangst, alle hekkens stonden open. Men hoeft zelfs geen kaartje te bemachtigen, men vraagt geen aalmoes of een bedeling voor een loterij, heel erg gewoon gastvrij. We konden het hoofdveld voorbij lopen, dit was kaalgeplukt door de raven (dat zijn vogels, voor u als stedeling), waardoor het volledig onbespeelbaar was. We moesten doorlopen naar veld 4, op een veldje meer of minder kijken ze in deze gemeente niet. Dit was een accommodatie met een hang naar de portretten van Anton Pieck. Een veld met allemaal hobbels, een gedeeltelijke omheining, half omgewaaide hoekvlaggen, koeien die op de achtergrond gratis meekeken, ook nog gedeeltelijk omsloten door woningen uit de jaren zeventig. Terzijde wel de opmerking dat hopelijk de bewoners van die bebouwing een goede glasverzekering hebben, want op dit niveau vlogen de ballen – zoals later bleek – werkelijk alle onbedoelde richtingen op. Enfin, lopend naar de desbetreffende wei (veld 4) kwamen we Stepan tegen in opperste concentratie. Maar hij begroette ons allerhartelijkst, altijd gezellig. We zochten een plaatsje rond het veld, waar maakte eigenlijk niet uit, want in West-Zeeuws-Vlaanderen schijnt altijd de zon. Even bent u dat misschien ontgroeid als Walchenaar, met alle spelerswisselingen zo in de maand juni. Maar Breskens tegen Sluis betekent een wedstrijd tussen twee ploegen waarbij de deelnemende spelers ook daadwerkelijk wonen in die plaatsen. Dus ja, spektakel was voorhanden. De drukte met het aantal toeschouwers, het woord “drukte”, was te simpel uitgedrukt. Voor een vierdeklasser was het een topdrukte langs de zijlijn, ook geen ME nodig. Binnen in het speelveld was er wel een hevige strijd. Na het eerste fluitsignaal van Stepan gingen de hokken open en er werd gespeeld met een ongelofelijke inzet. Oogstrelend voetbal was overigens onmogelijk op een dergelijk veld, in het begin probeerde men dit nog wel, maar dat was onbegonnen werk. Dus u als lezer van dit epistel en tegelijk voetbalkenner, weet dan wel dat dan wordt omgeschakeld naar de zogenaamde lange ballen voorwaarts. Resultaat – en dat zal u ook niet bevreemden – waren nog meer fysieke duels, middels ettelijke en veelvuldige luchtduels.
Hopelijk hebben alle werkgevers hun werknemers op de maandag nog ongeschonden teruggezien, na deze zaterdagmiddag en dat ze maar niet in de ziektewet zijn beland. De rust naderde van een hectische eerste helft. Daardoor vond een traditionele afkoelingsperiode plaats in het clubhuis. Tussen de bierkratten door (je kan je als bestuurslid wel overal druk om maken) gingen we snel richting het onderkomen. Het moet gezegd, het clubhuis puilde uit, wat een belangstelling voor de versnaperingen. Omdat uw bezoekcommissie uit twee sfeervolle personen bestaat, zijn wij ook maar gelijk aan de alcohol gegaan. Verder nog de opmerking dat in dit landschap ook nog vele jeugdigen de kantine bevolkten, dus niet alleen maar bejaarden. Stepan hield van een behoorlijke snelheid (ook in de rust), want na een stijf kwartiertje moesten we weer al richting het speelveld voor de tweede helft. Wederom toevallig begeleidt door dezelfde groepering met ook dezelfde kratten bier spoedden we ons naar de heilige grasmat. Welnu, wat er in de thee was gemengd, was ons vanaf de eerste minuut van dit speelgedeelte onduidelijk. Want het werd – volgens ons kon dat bijna niet meer – nog intenser in alle opzichten. Zowel fysiek als verbaal werd alles uit de kast gehaald om de tegenstander maar te treiteren. Grappig was in dit verband het feit dat het gelukkig alleen in het veld geschiedde, rondom de afrastering (als die er al was) was het één en al verbroedering. Ook wij als neutrale toeschouwer werden volledig opgenomen in beide volkeren van de dorpen. Het werd nog toffer vanwege het feit dat naast ons twee aanhangers stonden van Sluis. Heel erg fatsoenlijke lui (een jaar of twintig) die ons aanspraken met het woordje U, waar maakt je dat nog mee. Is dit alles zult u opmerken, welnee, wij zakten bijna door onze hoeven toen ze verklaarden dat deze wedstrijd van Sluiszijde heel erg rustig was. Heel veel spelers van hun ploeg (Sluis dus), voetbalden wel heel erg timide deze middag in vergelijking met andere wedstrijden van hun team. Van verbazing vielen wij door deze uitspraak stil (gebeurd niet vaak) en gingen maar verder kijken in verwondering. Tevens waren ze wel vol met lof over de arbiter, op een dergelijke leeftijd een match arbitreren en dan ook nog dikke dertigers moeten corrigeren, kortom het waren vrienden voor het leven geworden deze twee supporters. De wedstrijd kabelde niet voort, maar werd steeds vuriger. Zeker nadat Sluis had gescoord, werden helemaal de sluizen (wel een leuke woordspeling vind ik zelf) opengezet om vooral maar elkaar het voetballen onmogelijk te maken. Olympische records werden doorbroken van het onderdeel hoogspringen om de aanslagen te voorkomen op de ledematen. Gelukkig spreken ze in dit gebied ABN en geen dialect, zodat voor ons ook alles te volgen was v.w.b. het spreekgedeelte in de wedstrijd. De wedstrijd eindigde in een 1-0 winst voor Sluis. We gingen weer terug naar het andermaal uitpuilende clubhuis. Wel heel erg geestig en komisch om te constateren dat spelers na het douchen in het clubhuis weer heel erg gezellig met elkaar gaan praten, terwijl ze elkaar 30 minuten daarvoor in de vernieling hadden geholpen c.q. elkaar alles hadden toegewenst. Er was ook nog een verloting en dan spreek je niet van prijsjes, maar van prijzen. Hele levensmiddelenpakketten werden verloot, waar je een week van kan overleven. Allemaal geschonken door (sluikreclame mag niet), laten we zeggen de voormalige firma van Frits van Eerd. We werden ook steeds huiselijker in deze ruimte en voelden ons thuis, dus we gingen weer gewoon vrolijk verder met de alcohol. We werden vervolgens helemaal opgenomen door de autochtonen, waaruit voortvloeide een “zoen” van een veertigjarige Bressiaanse. Maar we hebben ons gedragen, dus geen “zoen” i.v.m. Metoo, we kregen van haar gewonnen prijs (het levensmiddelenpakket) een negerzoen uitgereikt. Vervolgens deponeerde zij de doos nabij ons met de mededeling “nog meer zin, gewoon doen”. U snapt het wel, wij gaan nog eens meer terug naar het walhalla van de voetballerij hier in Breskens. Tot 21:00 uur stond er zelfs nog een DJ geprogrammeerd, maar i.v.m. andere verplichtingen moesten Bart en ik de terugreis aanvaarden naar de overkant. Al slingerend gingen we ons weg vervolgen, nog steeds denkend aan die Bressiaanse, sorry typefout, we bedoelen uiteraard die negerzoen. Dit was de inleiding. Ook Stepan had hetzelfde vervoersschema in gedachten, dus we zagen elkaar op de ferry. En het bleek een goede gedachte te zijn geweest van het bevoegd gezag (de KNVB) om Stepan aan te stellen voor deze klassieker. Hoewel u natuurlijk kunt constateren – door het bovenvermelde – dat het een moeilijke wedstrijd was, hield Stepan zich goed staande. Een prima conditie en goed de wedstrijd volgend stond hij steeds dichtbij de situaties die ingrijpen noodzakelijk maakten. Dat door het vurig optreden der beide teams kaarten moesten worden getrokken was onontkoombaar. En ook hier klaarde hij deze klus optimaal, hij liet geen enkele vooral passeren waarop een sanctie (kaart) noodzakelijk was. Consequent fluitend werd de wedstrijd goed ten einde gebracht. Ook impopulaire maatregelen (rode kaarten) werden door hem niet geschroomd om deze te geven. In de emotie die deze wedstrijd soms/vaak met zich meebracht liet hij zich niet meeslepen, maar bleef rustig arbitreren, zowel qua lichaamshouding als door woord en gebaar. Wij kunnen met nadruk vermelden dat deze wedstrijd enkel en alleen door de arbitrage van Stepan tot een sportief einde is gekomen.
Zeer welgemeende complimenten aan Stepan dat hij in dit stadium van zijn scheidsrechtersloopbaan een dergelijke wedstrijd op een uitmuntende wijze leiding heeft gegeven! Waren er dan geen verbeterpunten, vanzelfsprekend, die hebben soms 71-jarigen nog te ondergaan. Ook weer een pluspunt van Stepan die op de terugreis belangstellend was en openstond voor een optimalisering van zijn leiding geven. Bart gaf zeer goed onderbouwd (maar dat kan hij als geen ander!!) enkele tips en trucs aan Stepan mee voor de komende periode om mee aan de slag te gaan. Ook zeer leerzaam voor mij moet ik zeggen. Kortom het was een geslaagde dag mijnerzijds. Tenslotte moet ik toch nog een drietal personen bedanken. Stepan voor de sublieme leiding en Bart voor de zeer aangename middag. Hopelijk kan ik nog eens meer op stap met Bart in samenwerking met de bezoekcommissie. De derde die ik wil bedanken/omhelzen is die veertigjarige Bressiaanse met die negerzoen…………………………………….
Ronnie Krocké.